dag 3: 20-7-2015 (Chinese muur)

Als een blok vielen we gisteravond in slaap! Tja, een nacht overslaan in het vliegtuig en dan ook nog meteen een actief programma (om wakker te blijven) in de hitte viel ook niet mee. We waren bewust 's middags niet gaan slapen om te zorgen dat we zo snel mogelijk in het nieuwe ritme komen.
Maar om 2 uur vannacht waren we weer klaar wakker. Veel mensen uit onze groep bleken op dat tijdstip wakker te zijn geworden. Waarom is ons een raadsel. Na een paar uur wakker te hebben gelegen, zijn we gelukkig toch weer in slaap gevallen. De kinderen hebben aan één stuk doorgeslapen. Ze waren vanmorgen bijna niet wakker te krijgen.

Vandaag gingen we naar de Chinese muur in Mutianyu, dus uitslapen zat er niet in voor ons. Na een lekker ontbijt vertrok de bus voor een 2 uur durende rit naar Mutianyu. Deze plaats ligt zo'n 70 km boven Beijing. Het duurt even voordat je de stad uit bent, vandaar de lange reistijd. Bij Mutianyu aangekomen was het tijd voor een plaspauze. Velen van ons hadden hier al spontaan geen zin meer in, toen ze de geur van de hurktoiletten al roken. Het was een mooi, nieuw gebouw. Maar het stok er vreselijk en er was maar één "gewoon" toilet. Slechts een enkeling waagde zich aan het gat in de grond. In Beijing is er bijna nergens toiletpapier. Dus de vochtige doekjes die massaal uit Nederland zijn meegenomen worden hier veelvuldig gebruikt. Onze gids had ondertussen al tickets voor de muur gekocht en dus kon de reis naar boven beginnen. In Mutianyu ligt de muur op 1300meter hoogte. Je kon omhoog lopen, maar dat doe je echt niet als je weet dat je ook nog een heel stuk de vele trappen van de muur op moet lopen.
Het werd dus een klim in etappes. Eerst met een speciale bus een stuk naar boven, om vervolgens met een gammele kabelbaan nog een paar honderd meter omhoog te gaan. Boven aangekomen hebben we de muur een stukje beklommen, maar al snel gutste het zweet uit alle poriën en zijn we weer teruggegaan. Nu zijn we niet met de kabelbaan, maar met de tobogan (soort bobbaan) naar beneden gevlogen. Nou ja, gevlogen.....Die Chinezen durven geen gas te geven dus werd het file rijden naar beneden. We moesten een tijdje wachten voordat we aan de beurt waren bij de bobbaan, maar de tijd ging snel voorbij door het kijken naar hoe die Chinezen te werk gaan. Zo staat er bij elke bocht van de bobbaan een mannetje die "slow down" moet roepen. Nu was het net theetijd voor deze mannen. Een meneer ging met een gigantische theekan (waar de thee zo uit kon vliegen ) op een bobslee naar beneden om bij elke bocht te stoppen en de thee uit te delen. De tijd dat dit duurde kon niemand naar beneden. Geen nood, want de man die boven aan de bobbaan de boel moest regelen, ging in deze tijd wel even in het Chinees met handen en voeten en veel geschreeuw uitleggen aan al die buitenlanders hoe de bobslee werkte. Werd er niet opgelet, dan blies hij op zijn fluitje. Er werd ook duidelijk verteld dat je niet met camera of fototoestel naar beneden mocht! Maar niemand trok zich hier iets van aan en het werd door diezelfde man ook gewoon toegestaan. Eenmaal beneden aangekomen, had onze gids al een broodje geregeld voor ons bij Subway. Nog even souvenirs scoren en terug met de bus naar Beijing.

's Avonds zijn we met z'n viertjes met de taxi naar de Silk market gegaan. 10 jaar geleden was dit HET paradijs om koopjes te vinden, maar nu was het omgebouwd tot een overdekte markt met vaste winkeltjes waar je niet meer kon afdingen. Dus zonder aankopen weer terug naar ons hotel.
Als avondeten dit keer maar een pizza proberen. Sara vindt het eten hier maar niets en misschien gaat dit wel lukken. Helaas, ook deze pizza viel niet in de smaak. Dan maar door naar de Foodmarket die elke avond gehouden wordt in de straat van het hotel. Mmmm.....gebakken slang, inktvis, larven, vogelspin enz. enz. De kinderen durfden er nog niet eens naast te staan om een foto te maken. Laat staan dat ze het moesten opeten haha. Misschien was die pizza toch zo slecht nog niet?!

Het valt ons op dat er in 10 jaar tijd erg veel is veranderd in Beijing. Het liedje "9 million bicycles in Beijing" klopt niet meer. De meeste van deze fietsen + de meest hilarische ladingen zijn verdwenen en vervangen door erg dure auto's. Er rijdt hier bijna geen oude auto meer, maar alleen BMW's , Audi's , Porches enz. In de buurt van het hotel liggen enkele autodealers. Niet zoals bij ons, maar Maserati, Austin Martin, Buick enz. . Het centrum van de stad oogt erg modern. Veel moderner dan Nederlandse steden. We zijn benieuwd of we die leuke tuktuks met schoonmoeder en varken in de laadbak nog wel zullen zien. Het heeft toch wel wat.